Théâtre

Het oorspronkelijke concept van de Europese gemeenschap ambieerde de uitbreiding ervan en een groter welzijn van de bevolking. Aanvankelijk ging het dus om een initiatief dat openheid op de wereld hoog in het vaandel voerde. Vandaag echter plooit de gemeenschap zich terug op zichzelf, ze trekt muren op en transformeert zich tot een onneembare vesting die de poorten enkel opent voor welstellende landen.  Hoeveel migranten blijven opgesloten in de openluchtgevangenissen van Libië zonder zelfs maar een voet aan land te hebben gezet op Europees grondgebied? Hoeveel migranten sterven er op de Middellandse Zee wanneer ze zich in onzeewaardige sloepen wagen aan de oversteek? En wanneer deze wanhopige mannen en vrouwen de Italiaanse kusten bereiken is hun lijdensweg nog lang niet ten einde. Fabrice Murgia die eerder al ophef maakte met LIFE:RESET/ Chronique d’une ville épuisée en Le Chagrin des ogres, trok naar Afrika om te begrijpen hoe Europa eruit ziet vanuit een ander perspectief. De dromen, desillusies en de verhalen van de migranten die hij ontmoette, inspireerden hem voor dit stuk dat in originaliteit niet moet onderdoen voor de twee voorgaande. Fabrice Murgia creëert een voorstelling die schippert tussen documentaire en fantasie, tussen het reële en het virtuele. Acteurs en marionetten doen het relaas van de lotgevallen van een banneling die in Lampedusa terechtkomt en van een politieman die belast is met de uitwijzing van de nieuwkomers.