LA DAME AUX CAMELIAS

Naar Alexandre Dumas fils | Regie van Frank Castorf

CREATIE | Odéon-Théâtre de l’Europe – Théâtre National | 10 > 15.02.2012

Théâtre , Abonnement Gourmand

Frank Castorf maakt zich meester van de roman van Alexandre Dumas fils La dame aux camélias, een van de beroemdste liefdesverhalen aller tijden. Een jonge bourgeois wordt verliefd op Marguerite Gautier, een aan tering lijdende vrouw van lichte zeden. Ze breekt met haar frivole leven en volgt haar geliefde naar het platteland.

De subversieve, onvoorspelbare en sterk geëngageerde Frank Castorf is onnavolgbaar wanneer het gaat om de bewerking van klassiekers waaruit hij de meest provocerende dissonanten distilleert. Dit enfant terrible uit de DDR laafde zich in zijn jeugdjaren aan de Amerikaanse rock tegencultuur en de films van Fellini, Godard, Wajda, Truffaut en Kubrick. Zijn eerste voorstellingen vielen zodanig uit de toon dat de censuur ingreep en ze van de affiche haalde. Na afloop van een door hem gewonnen proces tegen de autoriteiten wordt hij naar het verre Anklam gestuurd. Hier mag hij Heiner Müller, Artaud, Brecht en Shakespeare op de planken brengen. De censuur blijft hem echter in het oog houden en in 1985 wordt hij aan de deur gezet. Kort na de val van de Muur neemt hij de leiding van de Volksbühne op zich zonder daarom een rustigere koers te varen. Hij brengt stukken ten uitvoer van Sartre, Dostojevski, Houellebecq, Döblin, Boulgakov, Tennessee Williams, Pitigrilli en Andersen, en laat hierbij nooit zijn iconoclastische visies achterwege. Hoe zal hij de legendarische Marguerite Gautier benaderen? Haar verhaal is vanaf het begin onophoudelijk hernomen en bewerkt: in 1848 reviseerde en corrigeerde Alexandre Dumas zelf zijn tekst, waarop in 1852 de toneelbewerking volgde. Een jaar later werd La Traviata in La Fenice in Venetië gecreëerd, maar het is vanaf mei 1854 dat Marguerite, door Piave en Verdi omgedoopt tot Violetta, definitief een mythe wordt (waaraan Barthes trouwens enkele pagina’s wijdt in zijn Mythologies). De provocerende kantjes van haar droevige lot vervagen echter terwijl het verhaal aan lyrische verfijning wint. Castorf is vanzelfsprekend meer geïnteresseerd in de eerste, meer romaneske versie die over een uitgesproken sociale dimensie beschikt. Deze oorspronkelijke intrige schetst immers onverbloemd het portret van een vrijgevochten vrouw die de spot drijft met de moraal, haar partners domineert en haar onafhankelijkheid opeist. Dit is een rechtstreekse aanval op de gevestigde orde en de pijlers waarop ze steunt, de familie en de patriarchale wetten. Het basismateriaal haalt Frank Castorf dus niet uit het melodrama, maar uit de roman zelf. Zo krijgt Marguerite, losgekoppeld van La Traviata, haar controversiële karakter weer helemaal terug...

Daniel Loayza (Odéon-Théâtre de l’Europe)

 

Agenda

  

Juli 2014

 
Maan Din Woe Don Vrij Zat Zon
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031