Théâtre

« Dit is het verhaal van Bella die op een ochtend beseft dat ze het leven niet meer aankan »

Zo begint Dirty week-end, de uitermate merkwaardige roman noir van Helen Zahavi. De schok die het boek in Engeland (1991) veroorzaakte, leidde tot een parlementaire interventie. Het boek werd verboden. Helen Zahavi was 25 jaar oud toen ze deze eerste roman schreef.
Tijdens een « decadent weekend » gooit Bella abrupt de traditionele machtsverhoudingen om tussen mannen en vrouwen. Ook vandaag nog sterft er om de drie dagen een vrouw als gevolg van huiselijk geweld en leven tienduizenden vrouwen, onder meer slachtoffers van seksuele agressie, thuis of op straat in doodsangst. Door een reeks moorden te plegen, neemt Bella een nieuwe identiteit aan en creëert ze een andere relatie tussen zichzelf en de wereld. Deze wrede fabel mag echter niet worden gereduceerd tot een relaas over een kentering en formuleert zeker geen « primair antwoord » op machogeweld. Vanaf het eerste hoofdstuk beklemtoont Dirty week-end dat « Bella niets bijzonders heeft. Engeland barst van mensen die het in stilte uitschreeuwen om de buren niet te storen ». De roman werpt ontegensprekelijk een specifiek vrouwelijke kijk op de ervaring van een reeks ingebeelde situaties, maar evoceert ook in een ruimer kader, de problematiek van de « zwakken » en hun emancipatie door geweld. Zahavi staat dan ook stil bij de vragen die dit geweld oproepen en bij de al dan niet noodzakelijkheid ervan. Dirty week-end is per slot van rekening, hoewel het verhaal onophoudelijk verwijst naar reële, zelf ervaren of geobserveerde feiten, geen weergave van de realiteit. De opeenstapeling, de buitensporigheid en het karakter van de gebeurtenissen toveren Dirty week-end om tot een soort filosofisch sprookje. Een grappige, sarcastische en storende vertelling die onze zeden, onze opvoeding en onze wereldvisie in vraag stelt...

Jacques Delcuvellerie