Théâtre National

verhalenbouwers

« Een plek waar elke scheidslijn tussen kunstenaar en toeschouwer verdwenen lijkt »

Sinds mensenheugenis is de manier waarop we beelden construeren, zijn de redenen waarom we verhalen vertellen voortdurend aan verandering onderhevig. De nieuwe eeuw herdefinieert onze verhouding tot de tijd en de ruimte, tot het hier en nu. We zien dat tegenwoordig iedereen over middelen beschikt om op grote schaal over de wereld te getuigen, om fictie en nieuws te produceren en te delen.

Het gaat er nu om onszelf opnieuw uit te vinden in dit tijdperk vol paradoxen, waarin communicatie en emotie ingezet worden met het oog op de onderwerping van de massa en tegelijk de kiem van een alternatief vertegenwoordigen. Vandaag de dag is iedereen een antenne, die verhalen doorseint. We hebben dan ook een dubbele verantwoordelijkheid, op persoonlijk vlak en als gemeenschap, tegenover de informatie en de emoties die we met elkaar delen. Uit deze meervoudige creativiteit zullen, naar mijn mening, nieuwe mogelijke werelden ontstaan.

Midden in de dreiging van het wervelende hier en nu staat het theater, met zijn tweeduizend zeshonderd jaar van goede en trouwe dienst aan de non-profit sector. En al tweeduizend zeshonderd jaar lang worden de podiumkunsten en hun talen dagelijks opnieuw uitgevonden, met dank aan de kunstenaars.

De uitdaging van een wereld in beweging is niet om de klassieken uit de weg te ruimen, maar wel om er een nieuwe betekenis aan te geven, de manier waarop men ze begrijpt en deelt te veranderen, zonder in blind dualisme te vervallen. Het is niet reactionair om tweeduizend zeshonderd jaar arbeid te respecteren, om inspiratie te halen bij de grote meesters, om beroepen te beschermen die doodgaan en wellicht niet meer terugkomen. Vanuit de ervaring ontstaan nieuwe vormen
en de kunstenaars van het seizoen 17-18 vragen zich niet af hoe ze de taal van het toneel moeten heruitvinden; ze doen het gewoon.

Deze Belgische en internationale selectie eert het volk dat dit theater bewoont, de knowhow, het nachtenlang doorwerken, de verontwaardiging en de drijfveren van alle verhalenbouwers. Ze laat zien dat we hoge eisen stellen aan de vorm en de relevantie van onze programma’s, ze benadrukt de urgentie om verhalen te vertellen, de behoefte om te spreken, nu, in deze wereld, waar men zich ook bevindt. We nodigen u uit om een stap verder te zetten in dit huis, om de voorstelling
te benaderen door de bril van de makers. Het Théâtre National is een instrument om ervaringen uit te wisselen en wij vinden het tijd om de deuren van de Studio TN, ons creatielab, voor u open te zetten. Zoals een sterrenrestaurant zijn keuken open zou stellen … Immers, door zijn geheimen te delen onthult de chef nieuwe smaken.

Die stap brengt de podiumkunstenaar dichter bij de toeschouwer, geeft een nieuwe betekenis aan zijn inzet, aan zijn kwetsbaarheid, aan de behoefte zijn stem te laten horen.
De avond van de generale heb je de indruk dat de teerling is geworpen, vind je de schreeuw te zwak in vergelijking met de woede die hem deed ontstaan, en ook ben je bang dat het verhaal niet af is … Maar op de avond van de première valt alles op zijn plek en het verhaal vindt een nieuwe bestaansreden in de confrontatie met het publiek, met al die de verschillende ervaringen en verbeeldingswerelden. De voorstelling gaat ergens over omdat de toeschouwer nu zijn eigen rol als verhalenbouwer invult. Elke voorstelling ontstaat uit dit stukje ongewisse, uit wat de kunstenaar niet weet over zijn werk, uit wat hij niet wil weten over zichzelf, uit het ijslaagje dat het publiek helpt door te prikken. Dat is een veel steviger bouwsteen dan de beschermingsmuren die vroeger ons continent omringden en die het nu van binnenuit overspoelen. In Brussel, in Wallonië, in Vlaanderen, in het hart van Europa stellen we, door simpelweg hier en nu samen te zijn, een weerstandsdaad. Maar de verhalen zijn ouder dan de mensen. Ook zij bouwden ooit beschermingsmuren … miljoenen tribunes vol mensen. Mensenmuren die ons daadwerkelijk beschermden en die ons vandaag weer in staat stellen weerstand te bieden aan tal van bestormingen, hier en nu.

Studio TN
Tijdens het seizoen bewonen zes kunstenaars deze creatieruimte. Zes kunstenaars met zeer uiteenlopende leeftijden, achtergronden en moedertalen.

In chronologische volgorde gaan Michèle-Anne De Mey en Jaco Van Dormael (Amor), Justine Lequette (J’abandonne une partie de moi que j’adapte), Anne-Cécile Vandalem (Arctique), Jan Christoph Gockel (Frankenstein), Armel Roussel (L’Eveil du Printemps) en Milo Rau (Histoire du théâtre) achtereenvolgens aan de slag gaan in de Studio TN, ons creatielab. Die kunstenaars zijn allen leiders van gezelschappen, ze zetten in op de collectieve dimensie en op teamwork.
Dat stelt hoge eisen aan de arbeid op en rond het toneel en legt de basis voor de uitvinding van een unieke taal, waarin het er uiteindelijk niet meer toe doet wat vorm en wat inhoud is. Die artiesten geven vorm aan hun verhaal en hun bevraging in samenspraak met een gezelschap. Een spannend creatieproces dat plaatsvindt in de cocon van de studio TN.

Fabrice Murgia, Directeur
 

© Phile Deprez - Five Easy Pieces / Milo Rau / IIPM / CAMPO
 

DOWNLOAD THE SEASON BROCHURE

CHECK OUT THE ONLINE BROCHURE ON ISUU