Le seuil

In het theater gebeurt er al van alles nog voor de lichten doven. Je jas afgeven, wat praten over de voorstelling die je gaat zien, je naar de zaal laten leiden en je rij vinden dankzij iemand die het grondplan uit het hoofd kent. Die eerste die je tegenkomt, laat je meteen voelen: je bent hier welkom. Het onthaalteam van het Théâtre National vormt het kloppende hart van die ervaring. 

Daarom vroegen we de Brusselse styliste Kenza Taleb Vandeput om een nieuwe outfit voor het team te ontwerpen, en nodigden we de Londense fotograaf Jordan Core uit om hen als volwaardige hoofdrolspelers vast te leggen voor de visual van dit seizoen. Het resultaat van haar samenwerking met onze zaalwachters vertelt iets essentieels: hier telt idereen.

Een safe space

Al van kleins af aan ben ik dol op kleding. Ik heb als sociaal assistent gewerkt in Molenbeek voordat ik mode ging studeren in Brussel en daarna aan de academie van Antwerpen. In 2022 gaf mijn residentie bij MAD Brussels me een echte legitimiteit. Ik wilde gaan ontwerpen vanuit het idee dat ik van niemand toestemming nodig heb om te doen wat ik wil. Mijn merk, Kasbah Kosmic, is ontstaan uit die zoektocht naar identiteit. Kinderen uit gemengde huwelijken, zoals ik, worstelen vaak met vragen over hun cultuur en waar ze thuishoren. Die worsteling heb ik omgezet in schoonheid. Kasbah Kosmic is een safe space waarin ik mijn inspiratiebronnen en mijn visie op mode kwijt kan.

Mijn obsessie? Stoffen mixen – in elke zin van het woord. Ik haal veel inspiratie uit workwear en traditionele Algerijnse kleding, vooral het borduurwerk. Ik hou van gedurfde ontwerpen die ruimte innemen en je allure geven.

Zien wie normaal onzichtbaar blijft

Toen het Théâtre National me dit project voorstelde, raakte het me meteen dat een instituut als dit voor een merk als het mijne koos. De opdracht was om een visual en een uniform te ontwerpen voor de zaalwachters, om zo het onthaalteam in de schijnwerpers te zetten.

Ik werk veel met mensen uit minderheidsgroepen en vond dit een fascinerend idee: mensen die normaal onzichtbaar blijven, zichtbaar maken. Mensen die het publiek ontvangen in het spotlicht zetten, terwijl normaal gesproken vooral de artiesten alle aandacht krijgen. Kracht geven en onverwachte dingen doen, dat is wat ik het liefste doe in mijn werk. Deze vraag voelde voor mij dan ook meteen nóg boeiender dan het ontwerpen van een kostuum voor een voorstelling.

Co-creëren met de teams
Ik ben begonnen met een ontmoeting met Marie-Pauline en Alix, de teamverantwoordelijken, om hun behoeften en de realiteit op de werkvloer te begrijpen. Ik wilde niet zomaar iets in mijn atelier ontwerpen zonder overleg. We hebben gesproken over hun praktische beperkingen in hun dagelijks werk en over het materiaal. Het zijn echte fashionista’s! En ik begreep dat de vraag aan een nood beantwoordde.

We hadden ook beperkingen: we mochten maar vier kleuren gebruiken en de uniformen worden heel vaak gewassen. In plaats van een extra laag toe te voegen, zoals een kostuumvest, wilde ik vertrekken van iets dat zowel praktisch als esthetisch is; iets dat de voorschriften respecteert, en waardoor ze makkelijk herkend kunnen worden. De wereld van de Toeareg spreekt me enorm aan. Zij dragen vaak een harnas aan de zijkant om hun gereedschap in op te bergen. Dat vind ik heel mooi. Het werd mijn vertrekpunt: iets ontwerpen dat aan de zijkant van het lichaam zit, makkelijk aan te trekken is, ruimte biedt voor hun spullen en opvalt. Daarnaast was er de kwestie van gender en maat.

Het moest een inclusief kledingstuk worden. We hebben een prachtige paarse stof gevonden: een genderneutrale kleur die herkenbaar en elegant is.

The workshop as a place of collaboration

From the start, I felt there was no point in going it alone. Collaboration was essential. The costume teams of the Théâtre National have a lot of experience and working with them was a real pleasure. Working here, designing this piece within the theatre: it all made so much more sense.

The idea was ‘workwear elevated’ – their work clothes, but raised up a little.

For the lining, we used fabrics from the theatre’s stock, white cotton dyed mauve. For the pockets, rather than make them from scratch, I salvaged them from second-hand fishing vests, dyed them and then applied them in strategic places. I also embroidered the old labels of the costume workshop with the theatre’s logo. A Margiela ‘archive’ effect that highlights the craftsmanship: this piece was made here.

The shoot: a balance between fashion and humanity

From our very first discussions, I knew I wanted to work with Jordan Core, a London-based fashion photographer. I love the world he’s created, because although he works in fashion, he regularly photographs people who aren’t professionals. Among others, he had photographed Indian grocers, captured with a decidedly fashion-oriented eye. That series was extraordinary and perfectly matched the spirit of the project.

As for styling, there was no question of me imposing my choices. The ushers aren’t models, but workers. The direction was clear: everyone brings their own pieces, I bring mine, we also use the theatre’s stock, and we put the outfits together. We didn’t want them to look like they were ‘made up’. The idea was ‘workwear elevated’ – their work clothes, but raised up a little.

Being seen, being proud

Empathy is one of my core values. It guided the entire process, from the discussions with the ushers to the shoot with Jordan. And the setting provided by the Théâtre National allowed me to discover a new facet of my profession: the artistic direction of an entire project, from collaborating with the costume workshop to choosing the photographer.

I was also very moved by the confidence I saw in the ushers. I love it when my clothes make people proud. This question of presence and visibility in fact runs through our approach. It can be seen in the clothing, in the energy and even in the care taken with this encounter.

Concept & artistieke leiding 
Kenza Taleb Vandeput / Kasbah Kosmic

Realisatie
Kenza Taleb Vandeput & Atelier costumes du Théâtre National Wallonie-Bruxelles

Fotografie
Jordan Core assisté de Ella Costache

Modellen
Alix Bohn, Facundo De Guchteneere, Marie-Pauline Fouquet, Caroline Kervern, Cédric Michel, Anaïs Prévost

Make-up en haarstyling 
Atelier coiffure et esthétique de l'Institut Bischoffsheim

Making-of fotografie
Théâtre National Wallonie-Bruxelles

Making-of video & teaser
Cyril Marbaix & Théâtre National Wallonie-Bruxelles

In samenwerking met MAD Brussels